“Yapılan her iş yararlı olmalıdır; yalnızca bir gün ya da bir yıl için değil, yaşam koşullarında kalıcı bir iyileşme sağlaması ya da ulus için gelecekte yeni zenginlik yaratması anlamında yararlı.”

Roosevelt bu sözde, devletin işsizlere sağlayacağı istihdamın niteliğine dair temel bir ölçüt koyar: Yapılan iş kalıcı bir değer üretmelidir. Ona göre işsizleri oyalamak için yaratılan yapay ve geçici işler ne bireye ne topluma gerçek bir fayda sağlar. Bunun yerine, altyapı, eğitim, sanat ya da çevre gibi alanlarda yapılacak işler, hem bugünün yaşam koşullarını iyileştirmeli hem de gelecek nesiller için ekonomik bir temel oluşturmalıdır.

Bu yaklaşım, Roosevelt'in çalışma yardımı programlarının felsefi temelini oluşturur. İşsiz bir kişiye yalnızca gelir sağlamak yetmez; emeği, ulusun ortak sermayesine yatırılmalıdır. 'Gelecekte yeni zenginlik yaratma' ifadesi, kamu yatırımlarının uzun vadeli getirisine yapılan bir vurgudur. Roosevelt böylece kamu harcamalarını yalnızca bir sosyal yardım maliyeti olarak değil, üretken bir yatırım olarak görür. Bu anlayış, New Deal döneminde inşa edilen barajlar, yollar, okullar ve kamu binaları gibi kalıcı eserlerde somutlaşmıştır.

Söz, günümüz kamu politikaları için de geçerli bir ilke sunar: Kamu kaynaklarıyla yaratılan istihdam, yalnızca istatistikleri düzeltmeye yönelik olmamalı, topluma kalıcı fayda sağlamalıdır. İşin anlamlı ve üretken olması, hem çalışanın onurunu korur hem de harcanan kamu parasının gelecekte karşılığını üretir. Roosevelt'in vurgusu, kısa vadeli çözümlerin ötesine geçerek yapısal iyileşmeyi hedeflemek üzerinedir.

Bu söz, Roosevelt'in 4 Ocak 1935 tarihli State of the Union konuşmasında, doğrudan yardım programlarından kalıcı istihdam programlarına geçişi savunduğu bölümde yer alır. Büyük Buhran'ın yarattığı kitlesel işsizlik karşısında, federal hükümetin finanse edeceği işlerin seçiminde kalıcı kamu yararı ilkesini öne sürmektedir. Bu ilke, daha sonra kurulacak Works Progress Administration gibi programların projelerini yönlendirmiştir.