“Hükümetin görevi, uygulama ve teşvik etme görevidir. Bilge bir Hükümet, bireysel başarının en iyisinin elde edilebileceği fırsatı sağlamaya çalışırken, aynı zamanda bencil insan güdülerinden kaynaklanan bu tür engelleri, bu tür adaletsizlikleri ortadan kaldırmaya çalışır. Çeşitli Hükümet kurumlarımız altındaki ortak yaşamımız, yasalarımız ve temel Anayasamız, öncelikle bireyi korumak, onun haklarını gözetmek ve onun adil ilkelerini açıklığa kavuşturmak için var olur.”

Bu söz, Roosevelt'in devlet anlayışının iki temel dayanağını bir arada sunuyor: teşvik ve koruma. Ona göre devletin görevi öncelikle bireysel başarı için uygun ortamı yaratmaktır; insanları girişimden caydırmak değil, onlara fırsat sunmak esastır. Bu olumlu rol, bilge bir hükümetin ayırt edici özelliği olarak sunulur.

Ancak devletin rolü bununla sınırlı değildir. Roosevelt, bireysel girişimlerin önündeki engellerin çoğu zaman başka bireylerin bencil davranışlarından kaynaklandığını belirtiyor. Devlet, bu tür adaletsizlikleri ve engelleri kaldırarak rekabetin daha dürüst ve fırsatların daha erişilebilir olmasını sağlamalıdır. Yani piyasada bir tür hakem ve düzenleyici işlevi üstlenmelidir.

Sözün son kısmı, bu düzenleyici işlevin nihai amacını netleştiriyor: Yasalar ve Anayasa, her şeyden önce bireyi korumak içindir. Burada birey kavramı, soyut bir varlık değil; hakları olan, adil ilkeleri açıklığa kavuşturulması gereken somut bir insandır. Roosevelt böylece devlet gücünü bireyin hizmetine sunuyor ve kurumsal yapıların birey karşısında değil, birey için var olduğunu vurguluyor.

Bu düşünce, liberal demokrasinin temel varsayımlarıyla uyumludur: Devlet, bireysel özgürlükleri güvence altına almak için var olan bir aygıttır. Roosevelt'in özgünlüğü, bu klasik liberal ilkeye New Deal döneminin sosyal adalet kaygısını ekleyerek, bireyi korumanın aynı zamanda piyasadaki adaletsizlikleri gidermeyi de gerektirdiğini savunmasındadır.

1935 yılında San Diego Exposition'da yapılan konuşmadan alınmıştır. Aynı konuşmada Roosevelt, Amerikan uygarlığını inşa eden bireysel girişimci ruhu övmüş; bu sözle birlikte devletin bu bireysel çabayı besleyen ve aynı zamanda bencil güdülerden doğan haksızlıkları engelleyen çifte rolünü ortaya koymuştur. Bu ikili yaklaşım, onun New Deal dönemindeki pragmatik siyaset felsefesini özetler niteliktedir.