“Özgürlüğe taparım; sıkıntıdan, zahmetten, boyun eğmekten tiksinti duyarım. Kesemdeki para var olduğu sürece bağımsızlığımı güvence altına alır; beni, her zaman nefret ettiğim bir zorunluluk olan, daha fazlasını bulmak için entrika çevirmekten kurtarır; ama sonunu görmekten korktuğum için onu özenle korurum. Sahip olunan para özgürlüğün aracıdır; peşinden koşulan para ise köleliğin aracıdır.”

Rousseau burada parayı doğrudan bir zenginlik ya da güç kaynağı olarak değil, bağımsızlığın bir aracı olarak ele alır. Ona göre elde bulunan para, insanı başkalarının isteklerine boyun eğmekten ve geçim için küçük hesaplar yapmaktan kurtarır. Bu yüzden parayı savurganca harcamak yerine dikkatli kullanmak gerekir; çünkü onun tükenmesi, insanı yeniden bağımlılığa ve çıkar ilişkilerine sürükler.

Sözün ikinci kısmında Rousseau keskin bir ayrım yapar: Sahip olunan para özgürlüğü, peşinden koşulan para ise köleliği getirir. Burada asıl vurgu, insanın para kazanmak uğruna kendini başkalarının taleplerine, entrikalara ve sürekli bir koşuşturmaya teslim etmesidir. Yani sorun paranın kendisi değil, ona duyulan sınırsız arzunun insanı nasıl biçimlendirdiğidir.

Bu bakış, Rousseau'nun genel düşüncesiyle uyumludur: Toplumsal bağımlılık ve sahte ihtiyaçlar insanı özgürlüğünden eder. Onun gözünde gerçek bağımsızlık, azla yetinmeyi bilmekten ve kendi hayatını başkalarının denetimine açmamaktan geçer. Günümüzde bu söz, tüketim kültürü ve sürekli kazanma baskısı içinde yaşayan okura, para ile kurulan ilişkinin niteliğini sorgulamayı önerir.

Bu söz Rousseau'nun ölümünden sonra yayımlanan otobiyografik eseri İtiraflar'ın (Les Confessions) birinci kitabından alınmıştır. Rousseau burada kendi hayat tecrübesini ve parayla ilişkisini anlatırken, bağımsızlığını koruma konusundaki hassasiyetini dile getirir.