“Sermayesi sürekli olarak bir biçimde kendisinden çıkar ve bir başka biçimde ona geri döner; ona kâr sağlayabilmesi de ancak böyle bir dolaşım veya birbirini izleyen mübadeleler yoluyla olur. Dolayısıyla bu tür sermayeler, yerinde bir biçimde döner sermayeler olarak adlandırılabilir.”

Bu söz, Adam Smith'in sermayeyi sabit ve döner sermaye olarak ikiye ayıran temel sınıflandırmasının özünü ifade eder. Smith'e göre bir sermayenin döner sayılabilmesi için, sahibine kâr getirebilmesi ancak el değiştirmesi ya da biçim değiştirmesi koşuluna bağlıdır. Tüccarın parası, satın aldığı mallara; mallar satışla yeniden paraya dönüşür. Kâr, bu dönüşüm zinciri içinde ortaya çıkar.

Bu ayrımın önemi, ekonomik faaliyetin akışkan doğasını vurgulamasıdır. Sermaye durağan bir varlık değil, sürekli hareket hâlinde olan bir süreçtir. Smith, ticari sermayenin bu döngüsel karakterini kavrayarak, ekonominin işleyişini bir stok birikiminden çok bir akış ve dönüşüm meselesi olarak görmeyi önerir. Bu bakış, klasik iktisadın üretim ve bölüşüm teorisine de zemin hazırlar.

Bugünkü okur için bu söz, işletme ve muhasebe pratiklerinde hâlâ kullanılan dönen varlık kavramının erken bir ifadesidir. Aynı zamanda, likiditenin ve nakit akışının işletmeler için taşıdığı hayati önemi Smith'in 18. yüzyılda fark etmiş olduğunu gösterir.

Bu ifade, "Milletlerin Zenginliği"nin ikinci kitabının birinci bölümünde, sermaye stokunun sınıflandırılması tartışmasında yer alır. Smith burada sermayeyi sabit ve döner sermaye olarak ayırır; döner sermayenin kâr getirebilmesinin, sürekli biçim değiştirmesine ve mübadeleye bağlı olduğunu açıklar.