“Bu zümreden gelen herhangi bir yeni ticaret yasası veya düzenlemesi önerisi, her zaman büyük bir ihtiyatla dinlenmeli ve yalnızca en titiz değil, aynı zamanda en kuşkulu bir dikkatle uzun uzadıya ve dikkatlice incelenmeden asla kabul edilmemelidir. Bu öneri, çıkarı hiçbir zaman kamununkiyle tam olarak aynı olmayan, genellikle kamuoyunu aldatmaya ve hatta ezmeye çıkarı olan ve buna bağlı olarak birçok kez onu hem aldatmış hem de ezmiş olan bir insan zümresinden gelir.”

Adam Smith bu sözüyle, tüccar ve imalatçı sınıfından gelen düzenleme taleplerine karşı sistematik bir güvensizlik önerir. Ona göre bu zümrenin çıkarı, toplumun genel çıkarıyla örtüşmek zorunda değildir; tüccarlar kendi kârlarını artırmak için piyasayı daraltmaya, rakipleri dışlamaya veya fiyatları yapay yollarla yükseltmeye çalışabilir. Bu yüzden onların önerdiği yasalar, kamu yararına hizmet ediyormuş gibi sunulsa da çoğu zaman özel çıkarın kılıfıdır.

Smith'in bu tavrı, "görünmez el" düşüncesiyle birlikte okunmalıdır. Bireysel çıkarların serbest rekabet içinde toplumsal faydaya dönüşmesini savunan Smith, aynı sınıfların yasa koyucuyu etkileyerek rekabeti kısıtlamasını tehlikeli bulur. Sözün gücü, pratik bir uyarı niteliği taşımasından gelir: Devlet, iş dünyasından gelen her düzenleme talebini, talebin arkasındaki özel çıkarı açığa çıkarmak için şüpheci bir gözle incelemelidir.

Bugün bu uyarı, lobicilik, düzenleyici ele geçirme ve tekel karşıtı tartışmalarda hâlâ güncelliğini korur. Smith'in ders niteliğindeki bu sözleri, ekonomik gücün siyasal güce dönüşme riskine karşı kalıcı bir uyarı olarak okunabilir.

Adam Smith'in başyapıtı "Milletlerin Zenginliği"nin (1776) birinci kitabının on birinci bölümünde, rant ve toprak mülkiyeti üzerine uzun tartışmanın sonunda yer alır. Smith burada tüccar ve imalatçı sınıfının, toprak sahipleri ve işçilerden farklı olarak, çıkarlarını kamu yararıyla aynı gösterme eğiliminde olduğunu tartışır. Dönemin merkantilist politikalarına yönelik eleştirisinin bir parçasıdır.