“Bedenin rahatlığı ve zihnin huzuru bakımından, hayatın bütün farklı katmanları neredeyse aynı düzeydedir ve yol kenarında güneşlenen dilenci, kralların uğrunda savaştığı o güvenliğe sahiptir.”

Adam Smith bu sözüyle, mutluluğun ve güvenliğin toplumsal konumla ilgisi olmadığına dair paradoksal bir gözlemi dile getirir. Smith, bedensel rahatlık ile zihinsel huzurun dağılımında, toplumun en alt tabakasındaki insanla en üst tabakasındaki insan arasında sanıldığı kadar büyük bir fark olmadığını savunur. Yol kenarında güneşlenen bir dilenci, o anda bedensel olarak rahattır ve sahip olduğu güvenlik duygusu, kralların savaşlarla elde etmeye çalıştığından daha az gerçek değildir.

Bu düşünce, Smith'in insan arzularının ve hırsın doğası hakkındaki daha geniş görüşünün bir parçasıdır. Smith'e göre insanlar genellikle zenginlik ve yüksek mevki peşinde koşarlar çünkü bunların kendilerine kalıcı mutluluk getireceğini sanırlar. Ancak gerçekte mutluluğun asgari koşulları —sağlık, güvenlik, zihinsel dinginlik— çok daha mütevazıdır ve bu koşullar toplumsal hiyerarşinin her basamağında bulunabilir. Söz, Stoacı felsefenin "mutluluk dış koşullardan bağımsızdır" ilkesini andırır. Bugün okura, sürekli daha fazlasını isteme ve başkalarıyla rekabet etme baskısına karşı, mevcut anın ve basit güvencelerin değerini hatırlatır.

Bu söz, Adam Smith'in "The Theory of Moral Sentiments" (Ahlaki Duygular Kuramı) adlı eserinin dördüncü bölümünün birinci kısmından alınmıştır. Bu bölümde Smith, insanların zenginlik ve yüksek toplumsal konum peşinde koşmalarının ahlaki ve psikolojik nedenlerini inceler. Smith, toplumsal hırsın yarattığı hayranlık ve takdir arzusunun, gerçek mutluluk üzerinde sanıldığı kadar etkili olmadığını gösterir.