“Her ulusun yıllık emeği, o ulusun yıllık olarak tükettiği bütün yaşam gereksinimlerini ve kolaylıklarını asıl olarak sağlayan kaynaktır.”

Bu söz, Adam Smith'in iktisat anlayışının temel taşını özetler: Bir ulusun zenginliğinin kaynağı altın, gümüş ya da toprak değil, emektir. Smith, 'Ulusların Zenginliği'nin daha ilk cümlesinde bu ilkeyi ortaya koyar. Bir ülkenin tükettiği bütün gereksinimler ve konforlar, o ülke insanlarının yıl boyunca ortaya koyduğu çalışmayla üretilir. Bu, dönemin hâkim merkantilist görüşüne karşı devrimci bir çıkıştır; zenginliği birikmiş değerli madenlerde değil, üretken faaliyette görür.

Sözün ikinci yarısında Smith, millî gelir fikrinin tohumlarını atar. Bir ülkenin yıllık tüketimi, yıllık emeğin ürünüdür; bu ürün ne kadar büyükse, ülkenin maddi refahı o kadar yüksektir. Buradan çıkan pratik sonuç, zenginliği artırmanın yolunun emeğin üretkenliğini yükseltmekten geçtiğidir. Smith'in ilerleyen sayfalarda işbölümüne yaptığı büyük vurgunun zemini de burada hazırlanır: İşbölümü, aynı miktar emeğin daha fazla ürün çıkarmasını sağlar.

Bu cümle, modern iktisadın kurucu metinlerinden birinin açılış cümlesi olarak ayrı bir önem taşır. Smith, zenginliğin tanımını değiştirerek iktisadi düşüncede yeni bir çığır açmış, çeyrek yüzyıl sonra başlayacak sanayi çağının kavramsal çerçevesini şekillendirmiştir. Söz, üretim ve emek kavramlarını ekonominin merkezine yerleştiren bakışın özlü bir ifadesidir.

Bu söz, Adam Smith'in 1776'da yayımlanan ve modern iktisadın kurucu metni sayılan 'Ulusların Zenginliği' (An Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations) adlı eserinin giriş bölümünden alınmıştır. Smith, eserin 'Çalışmanın Giriş ve Planı' başlıklı kısmında kitabın temel tezini ilan eder ve yapısını açıklar. Bu ilk cümle, yazarın zenginliğin kaynağına ilişkin yeni yaklaşımını daha ilk andan ortaya koyar. Eser, İngiltere'de sanayi devriminin ilk dönemlerinde, merkantilist iktisat politikalarının eleştirildiği ve serbest ticaret fikirlerinin gelişmeye başladığı bir bağlamda yazılmıştır.