“Emeğin üretken güçlerindeki en büyük gelişme ve onun herhangi bir yerde yönlendirilmesinde ya da uygulanmasında gösterilen beceri, el yatkınlığı ve sağduyunun büyük kısmı, iş bölümünün sonuçları gibi görünmektedir.”

Smith burada, iş bölümünün ekonomik ilerlemenin temel dinamiği olduğunu ileri sürer. Ona göre emeğin üretkenliğinin artması, yani aynı emekle daha çok üretim yapılabilmesi, büyük ölçüde işlerin uzmanlık alanlarına ayrılmasından kaynaklanır. Bir işin küçük parçalara bölünmesi, her çalışanın yalnızca dar bir göreve odaklanmasına olanak tanır ve böylece beceri, el çabukluğu ve muhakeme yeteneği o görevde hızla gelişir.

Bu kavram, Smith'in dürüst bir şekilde gözlemlediği imalathanelerdeki, özellikle de iğne fabrikasında gördüğü üretim sürecinden doğar. Bir iğnenin üretimini ayrı ayrı işlemlere bölen işçiler, tek başına bir zanaatkârın üretemeyeceği toplam miktarı üretebilir. Smith'in bu gözlemi, modern sanayi toplumunun düşünsel temelini oluşturur.

Sözün kalıcılığı, uzmanlaşmanın verimlilik artışındaki merkezi rolünü vurgulamasında yatar. Bugün de küresel tedarik zincirlerinden yazılım geliştirme ekiplerine kadar her yerde aynı ilke işler: uzmanlaşma, üretkenliği ve toplam zenginliği artırır.

Bu cümle, Adam Smith'in 1776 tarihli "Ulusların Zenginliği" adlı eserinin Birinci Kitap, Birinci Bölüm'ünden alınmıştır. Kitabın başında Smith, iş bölümünü tanımlar ve bu kavramın toplumların zenginliğini nasıl artırdığını, iğne fabrikası örneğiyle ayrıntılı olarak açıklar. İş bölümünün, üretkenliğin en önemli kaynağı olduğunu ilk kez bu kadar sistematik biçimde ortaya koyan düşünürlerden biridir.