“Dolayısıyla toplum ve sohbet, zihin herhangi bir zamanda talihsiz bir şekilde dinginliğini kaybetmişse onu yeniden kazanmanın en güçlü çareleri olduğu gibi; öz tatmin ve haz için bu denli gerekli olan o dengeli ve mutlu mizacın da en iyi koruyucularıdır. İnziva ve derin düşünce insanları, ister keder ister kırgınlık üzerine evde kara kara düşünmeye yatkın olanlar, çoğu zaman daha fazla insaniyete, daha fazla cömertliğe ve daha ince bir onur duygusuna sahip olsalar da, dünya adamları arasında bu denli yaygın olan o mizaç dengesine nadiren sahiptirler.”

Adam Smith bu pasajda, insan zihninin dinginliğini korumasında toplumsal ilişkilerin ve sohbetin iyileştirici gücünü vurgular. Ona göre zihin bir kez dengesini yitirdiğinde, onu yeniden dengeye kavuşturacak en etkili araç, başkalarıyla kurulan canlı temastır. Sohbet ve toplumsallık yalnızca bir oyalanma biçimi değil, aynı zamanda ruhsal sağlığın korunmasında aktif bir ilaçtır.

Smith aynı zamanda ilginç bir karşılaştırma yapar: Yalnızlığı seven, derin düşünen insanlar ahlaki açıdan daha ince duygulara sahip olabilir; daha insancıl, daha cömert ve onur konusunda daha duyarlı olabilirler. Ancak bu nitelikleri, onları keder ya da kırgınlık üzerine uzun uzun düşünmeye yatkın hale getirir. Oysa toplum içinde yaşayan, pratik hayatın akışına katılan insanlar, derin ahlaki incelikten yoksun olsalar bile, mizaçlarında daha dengeli ve istikrarlı olma eğilimindedir.

Bu bakış açısı, Smith'in daha geniş ahlak felsefesinin bir parçasıdır. Ona göre insan, kendini başkalarının gözünden görerek duygularını ölçülendirir. Toplum, bireyin aşırı duygularını törpüleyen bir aynadır. Bu nedenle toplumsal yaşam, yalnızca bir zorunluluk değil, ruhsal denge için vazgeçilmez bir pratiktir. Günümüzde de bu fikir, yalnızlık ve toplumsal bağların ruh sağlığı üzerindeki etkilerine dair tartışmalarla doğrudan ilişkilidir.

Bu pasaj, Adam Smith'in ilk kez 1759'da yayımlanan ve onun yaşarken en çok tanınan eseri olan 'Ahlaki Duygular Kuramı' (The Theory of Moral Sentiments) adlı kitabının birinci kısmından alınmıştır. Smith bu eserde, ahlaki yargıların temelinde akıldan çok 'sempati' (başkasının duygularını paylaşma yetisi) olduğunu savunur. İnziva ve toplumsallık karşılaştırması, onun duyguların toplumsal olarak düzenlenmesi hakkındaki görüşünü yansıtır.