“Kendine gerektiği kadar, ama gerektiğinden fazla değer vermeyen kişi, başkalarından hakkı olduğunu düşündüğü saygıyı görmekte nadiren başarısız olur. Hakkı olandan fazlasını istemez ve onunla tam bir tatmin içinde yetinir.”

Bu söz, Adam Smith'in kendine saygı ile kibir arasında çizdiği sınırı anlatır. Kendini olduğu gibi değerlendiren, ne eksik ne fazla bir paha biçen kişi, başkalarından beklediği saygının karşılığını genellikle görür. Smith'e göre bu tutumun kaynağı, kişinin kendine biçtiği değerin aşırılıktan uzak, gerçekçi olmasıdır. Kendini olduğundan fazla gören kişi, hak etmediği bir saygı talep eder ve hayal kırıklığına uğrar; kendini gereğinden az gören kişi ise hak ettiği saygıyı dahi aramaktan çekinir.

İkinci cümlede Smith, sağlıklı bir öz saygının doyum verici niteliğini vurgular. Hakkı olan saygıyı isteyen ve ondan fazlasına göz dikmeyen kişi, elde ettiğiyle tam bir tatmin duyar. Bu, sürekli daha fazlasını isteyen, başkalarının takdirini abartılı biçimde arayan kişinin huzursuzluğuyla karşıtlık içindedir.

Söz, erdemin Smith'in düşüncesindeki temel ölçüsü olan 'uygunluk' (propriety) fikrini yansıtır. Duygular ve eylemler, duruma ve nesneye uygun olduğu ölçüde erdemlidir. Kendine değer biçmek de aynı kurala tabidir: Aşırıya kaçmadan, duruma uygun bir öz değerlendirme, hem kişinin iç huzurunu hem de toplumsal ilişkilerdeki sağlıklı dengeyi mümkün kılar.

Bu söz, Adam Smith'in 'Ahlaki Duygular Kuramı' (The Theory of Moral Sentiments) adlı eserinin altıncı bölümünden alınmıştır. Bu bölümde Smith, erdemli karakterin oluşumunu, kişisel özellikler ve ahlaki görevler çerçevesinde inceler. Alıntının geçtiği üçüncü kısım, kişinin kendi mutluluğu üzerindeki denetimini ve öz saygı ile kibir arasındaki ayrımı tartışır. Smith burada Stoacıların öz denetim ve kendini gerçekçi değerlendirme fikirleriyle de ilişki kurarak ahlaki davranışın toplum içindeki yansımalarını gösterir.