“Âdem'in mizacı, Tanrı'nın bu gezegendeki bir insana verdiği ilk emirdi. Ve Âdem'in asla itaatsizlik edemeyeceği tek emirdi. Şöyle diyordu: "Zayıf ol, su ol, karaktersiz ol, kolayca ikna edilebilir ol." Sonraki emir, yani meyveden uzak durma emri, kesinlikle çiğnenecekti. Âdem'in kendisi tarafından değil, onun yaratmadığı ve denetleyemediği mizacı tarafından.”

Twain bu pasajda insanın mizacını, yani doğuştan gelen karakterini, ilahî bir emir gibi işleyen belirleyici bir güç olarak tanımlar. Ona göre insanın zayıf, uysal ve kolayca yönlendirilebilir olması, yaratılışın en temel koşuludur. Bu koşul bir kez konduktan sonra, insanın ahlaki emirleri çiğnemesi kaçınılmazdır; çünkü bireyin iradesi değil, doğuştan gelen mizacı davranışı yönetmektedir. Twain, Âdem'in yasak meyveyi yemesini bir günah iradesi olarak değil, önceden belirlenmiş bir mizacın mekanik sonucu olarak yorumlar.

Bu düşünce, Twain'in son yıllarında benimsediği determinist felsefeyle yakından bağlantılıdır. Yazar, "İnsan Nedir?" gibi geç dönem yapıtlarında özgür iradenin bir yanılsama olduğunu, insanın içsel koşullanmalarının ve dış etkenlerin ürünü olarak davrandığını işlemiştir. Bu pasaj, dinî anlatıyı determinist bir mercekten yeniden okuyarak insanın sorumluluğu, özgürlüğü ve ahlaki yargılanması hakkında derin bir tartışmaya kapı açar.

Bu pasaj, Twain'in Şubat 1910'da Harper's Bazar dergisinde yayımlanan "The Turning Point of My Life" (Hayatımın Dönüm Noktası) başlıklı yazısının üçüncü bölümünden alınmıştır. Twain bu yazıda, kendi yaşamındaki dönüm noktalarını ve karakterinin oluşumundaki belirleyiciliği tartışır. Metin, yazarın ölümünden iki ay kadar önce yayımlanmıştır ve son dönem düşüncesinin kısa bir özeti niteliğindedir.