“Adımın büyük yazarlar arasında anılmasına üzüldüm, çünkü onların öyle üzücü bir huyu var ki: arka arkaya ölüp gidiyorlar. Chaucer öldü, Spencer öldü, Milton da öyle, Shakespeare de öyle; ben de pek iyi hissetmiyorum doğrusu.”

Twain bu sözünde kendini edebiyat tarihinin büyük ve çoktan ölmüş yazarlarıyla aynı listede görmenin getirdiği tedirginliği son derece kara bir mizahla anlatır. Cümlenin komiği, "büyük yazarların" ölü olması ile kendisinin hâlâ hayatta oluşu arasındaki karşıtlıktan gelir. Başlangıçta "üzüldüm" demesi bir tevazu gibi görünür; oysa hemen ardından gelen açıklama, asıl endişenin edebî şan değil, büyük yazarların ortak akıbeti olduğunu ortaya koyar. Son cümledeki "ben de pek iyi hissetmiyorum" ifadesi, önceki listeyle birlikte okunduğunda hastalık değil, yaklaşan ölüm çağrışımı yapar.

Twain'in mizahının tipik bir örneği olan bu söz, ölüm gibi evrensel ve karanlık bir konuyu bile gülümseterek ele alabilme gücünü gösterir. Onun eserlerinde ölüm ve yaşlılık birçok kez bu tür nükteli bir dille işlenir; bu da mizahı kendisi için bir başa çıkma aracı haline getirdiğini kanıtlar.

Söz ayrıca edebî şöhretin insana verdiği güvence ile yaşamın geçiciliği arasındaki ironik ilişkiyi ima eder. Büyük yazar olmak ölümsüzlük değildir; kişi ne kadar ünlü olursa olsun, "kendini iyi hissetmemek" gibi sıradan bir insan gerçeğiyle yüzleşir.