“Bizi üzen hiçbir şeye küçük denemez: ebedi orantı yasalarına göre bir çocuğun oyuncak bebeğini kaybetmesi ile bir kralın tacını kaybetmesi aynı büyüklükte olaylardır.”

Twain bu sözünde kederin ölçüsünün dışsal büyüklükle değil, yaşayan kişinin iç dünyasındaki karşılığıyla belirlendiğini savunur. Bir çocuğun bebeğini kaybetmesi, onun dünyasında bir kralın tacını kaybetmesi kadar yıkıcı olabilir; çünkü acı, kaybedilen şeyin maddi değerine göre değil, o şeyin kişi için taşıdığı anlama göre ölçülür.

Twain burada "ebedi orantı yasaları" ifadesini ironik bir ciddiyetle kullanır. Evrensel bir ölçü varmış gibi görünen bu ifade, aslında acıyı dışarıdan ölçmenin imkânsızlığını vurgular. İnsanların dertlerini büyük-küçük diye sıralama eğilimi, başkasının acısını küçümsemeye yol açar; oysa herkesin kederi kendi yaşam ölçeğinde mutlaktır.

Söz, empatiyi merkeze alır: Başkalarının üzüntülerini dışarıdan bakarak küçümsemek yerine, herkesin kendi dünyasında o acıyı nasıl yaşadığını anlamaya çalışmak gerektiğini söyler. Günümüzde de özellikle farklı yaşam koşullarına sahip insanların dertlerini karşılaştırırken bu uyarı geçerliliğini korur.

Bu söz, Twain'in 1898 tarihli "Which Was the Dream?" başlıklı tamamlanmamış anlatısından alınmıştır. Twain'in yaşamının son dönemlerinde yazdığı, kızı Susy'nin ölümünden sonraki yıllara denk gelen bu metin, onun keder ve kayıp üzerine düşüncelerini yansıtır.