“İsa insanları kurtarmak için öldü; ölümsüz biri için küçük bir şey bu ve zaten pek fazla kişiyi de kurtaramadı. Ama insan ırkı uğruna lanetlenmiş olsaydı, bu bir tanrıya yakışır büyüklükte bir eylem olur ve bütün ırkı kurtarırdı. Gerçi neden biri insan ırkını kurtarmak ya da lanetlemek istesin ki? Tanrı onunla birlikte olmayı ister mi? Şeytan ister mi?”

Bu söz, Mark Twain'in dinî metinlere ve insan doğasına yönelik alaycı, sorgulayıcı bakışının yoğun bir örneğidir. Twain, İsa'nın çarmıhta ölümünü Hristiyan teolojisinin yücelttiği bir fedakârlık olarak değil, ölümsüz bir varlık için önemsiz sayılabilecek bir eylem olarak değerlendirir. Ona göre gerçek büyüklük, geçici bir ölümde değil, sonsuz bir laneti üstlenmekte olurdu; ama İsa'nın yaptığı şey bunun çok altında kalır.

Twain burada iki katmanlı bir ironi kurar. Bir yandan dinî kurtuluş anlatısının mantığını sorgular; öte yandan insan ırkının kurtarılmaya ya da lanetlenmeye değer olup olmadığını sorar. Son cümlelerdeki retorik sorular, insan varoluşunun kozmik anlamda ne kadar önemsiz olabileceği fikrini ima eder. Tanrı'nın ya da Şeytan'ın insanın toplumunu isteyip istemeyeceği sorusu, insan merkezli din anlayışını ters yüz eden bir meydan okumadır.

Bu sözün Twain'e ait olduğu kaynaklarda yer almakla birlikte, sözün tam olarak hangi eserden veya nottan alındığı belirtilmemiştir. Twain'in yaşamının son dönemlerindeki din eleştirisiyle uyumlu olduğu açıktır; ölümünden sonra yayımlanan yazılarında benzer ifadeler sıkça görülür.