“Hocasını geçemeyen öğrenci kötü bir öğrencidir.”

Bu söz, Leonardo'nun resim sanatına dair düşüncelerinde öğrenme ile aşma arasındaki ilişkiyi özetler. Bir öğrenci, ustasını yalnızca taklit etmekle kalmamalı; aldığı eğitimi kendi görüşü, becerisi ve deneyimiyle ilerletmelidir. Ustasını geçmeyen öğrenci, sanatı bir sonraki aşamaya taşıyamayan, dolayısıyla onun gelişimine tam anlamıyla hizmet edemeyen kişidir.

Söz, aynı zamanda Leonardo'nun geleneğe ve otoriteye mesafeli bakışını da yansıtır. Ona göre öğrenci, ustanın yalnızca bir kopyacısı değildir; öğrenim, var olanı ezberlemek değil, onu aşarak yeniyi yaratmaktır. Bu anlayış, Rönesans'ın insanı ve sanatçıyı yücelten genel eğilimiyle de uyumludur. Bugün için de söz, eğitimde ve ustalıkta temel bir ilkeyi hatırlatmaktadır: Gerçek gelişme; aktarılan bilgiyi korumak ve onu daha ileri taşıma sorumluluğunu üstlenmekle mümkündür.