“Bana kırlar ve vadilerde akan dereler yeter; ırmakları ve ormanları seveyim, şöhretsizce.”

Vergilius bu dizelerde, kamusal tanınırlık ve siyasi başarı hırsından uzak, sade bir kırsal yaşamı tercih ettiğini dile getirir. 'Inglorius' sözcüğü burada 'şöhretsiz' anlamına gelir ve şairin bilinçli bir alçakgönüllülük tutumunu yansıtır: Ün, makam ve kent yaşamının parıltısı yerine doğanın dinginliğini, akarsuların ve ormanların sessiz güzelliğini seçmek ister. Bu, bir kaçıştan çok, değerler hiyerarşisine dair bir ifadedir; iç huzurun dış başarıdan daha değerli olduğu düşüncesini taşır.

Sözün estetik boyutu da dikkat çekicidir: 'Rigui in vallibus amnes' (vadilerde akan dereler) ve 'sylvas' (ormanlar) imgeleriyle Vergilius, dingin ve uyumlu bir doğa manzarası çizer. Bu manzara, dönemin kentli okuru için olduğu kadar bugünün okuru için de hâlâ çekici bir ideali temsil eder. Şair, doğaya duyulan sevginin, toplumsal beğeni ve takdir arayışından bağımsız olarak yaşanabileceğini; hatta bu sevginin kendisinin bir tür ödül olduğunu ima eder. Bu dizeler Roma edebiyatındaki 'locus amoenus' (hoş yer) geleneğinin de tipik bir örneğidir. Vergilius'un bu kişisel dileği, aynı zamanda şiirin kendisi için bir manifestoya dönüşür: Şair, gürültülü kamusal alandan uzakta, doğayla iç içe bir yaşamı ve bu yaşamdan doğan bir şiiri arzular.

Georgica'nın II. kitabı, 485–486. dizelerde yer alır. Vergilius burada, eserin didaktik çerçevesinden bir an için çıkarak kendi arzularını ve şair kimliğini dile getirir. Dizeler, hemen ardından gelen 'Felix qui potuit rerum cognoscere causas' dizesiyle birlikte, bilgiye ve doğaya adanmış bir yaşamın övgüsünü oluşturur. Pasaj, şairin Lucretius ve Yunan felsefi şiir geleneğine duyduğu saygıyı da yansıtır.