“Bırak, dualarla tanrıların kaderi değiştirmesini ummayı.”

Virgil bu dizede, tanrıların kararlaştırdığı kaderin insan yakarışlarıyla değiştirilemeyeceğini söyler. Antik Roma düşüncesinde kader anlamına gelen 'fatum', tanrıların bile üzerinde bir güç olarak görülürdü. Dolayısıyla dua etmek, büyük kozmik düzene karşı boş bir çabadır.

Bu anlayış, stoacı düşünceyle de uyumludur: İnsan, kaderin akışını değiştiremez, ancak ona karşı tutumunu seçebilir. Virgil'in Sibylla ağzından söylediği bu söz, Aeneas'a boş umutlarla oyalanmak yerine yoluna devam etmesini öğütler.

Bugün için bu ifade, kontrol edilemeyen şeyler karşısında kabulü ve eyleme odaklanmayı hatırlatan bir uyarı olarak okunabilir. Ancak dinsel bağlamda, dönemin geleneksel Roma dinindeki dua anlayışından farklı, daha kaderci bir bakışı yansıtır.

Aeneis'in altıncı kitabında, kâhin Sibylla ölüler diyarına inmeden önce Aeneas'a seslenir. Aeneas'ın tanrılara yakararak kaderi değiştirme umuduna karşılık bu sözleri söyler.