“Ne mutlu onlara, keşke bilselerdi talihlerini çiftçiler! Onlara, kavgalı silahlardan uzak, en adil toprak kolayca çıkarır geçimini topraktan.”

Vergilius bu dizelerde çiftçilerin yaşamını idealize ederek, kırsal hayatın savaş ve siyasi çekişmelerden uzak oluşunu yüceltir. 'O fortunatos nimium' (ne kadar da talihli onlar) ifadesiyle başlayan övgü, hemen ardından gelen 'sua si bona norint' (keşke bilselerdi kendi iyiliklerini) koşuluyla incelikli bir hale gelir: Çiftçiler aslında talihlidir, ama bunun farkında olmayabilirler. Şair, toprağın emeğin karşılığını adil biçimde verdiğini, savaşın yıkımından ve kent yaşamının kargaşasından uzakta, insana huzurlu bir geçim sağladığını anlatır.

Bu bakış, Vergilius'un yaşadığı dönemdeki İç Savaşların yarattığı yıkım ve belirsizlik ortamında daha da anlamlıdır. Augustus döneminin barış ve kırsala dönüş ideolojisiyle de uyumludur. 'Justissima tellus' (en adil toprak) ifadesi, doğanın insana karşı cömert ve hakkaniyetli olduğunu; buna karşılık insan toplumunun savaş ve hırsla kendi huzurunu bozduğunu ima eder. Söz, kırsal yaşamın sadeliği ile kent ve siyaset hayatının karmaşası arasındaki karşıtlığı güçlü imgelerle çizer. Bugün de 'sade yaşam' ve 'doğaya dönüş' arayışındaki okurlar için çarpıcı bir ifade olmayı sürdürür. Vergilius, çiftçi emeğini yüceltirken, aslında insan mutluluğunun koşullarını da sorgular: İnsan sahip olduğu iyiliği fark edemediğinde, en cömert koşullar bile yetersiz kalır.

Georgica'nın II. kitabı, 458–460. dizelerde geçer. Eser MÖ 29'da, Roma İç Savaşları sonrasında, Augustus'un barış ve tarımsal yeniden yapılanma politikaları döneminde yazılmıştır. Vergilius bu bölümde kırsal yaşamın erdemlerini ve çiftçinin huzurlu varoluşunu övgüyle anlatır. Dizeler, eserin 'kırsal yaşam övgüsü' olarak bilinen pasajının başlangıç kısmını oluşturur.