“Tanrılar mı bu ateşli tutkuyu katıyor yüreklere, Euryalus, yoksa herkesin kendi korkunç arzusu mu tanrısı kesiliyor?”

Bu dizede Nisus, dostu Euryalus'a savaşın ortasında hissettikleri cesaret ve tehlikeye atılma arzusunun kaynağını sorar. Söz, insan eylemlerinin ardındaki itici gücün tanrısal bir müdahaleden mi yoksa bireyin kendi içindeki tutkudan mı geldiğini sorgular. Virgil burada antik dünyanın yaygın inancı olan tanrıların insan hayatına doğrudan karıştığı düşüncesini, insanın kendi arzularının gücüyle karşı karşıya getirir.

"Dira cupido" yani "korkunç arzu" ifadesi, tutkunun hem yüceltici hem de yıkıcı yönünü bir arada ima eder. Nisus için bu arzu, dostluğun ve kahramanlığın itici gücüdür; ama aynı zamanda ölüme giden yolu da açar. Sorunun cevabı metinde açıkça verilmez; Virgil okuru, insanın kendi içindeki tutkular ile dışsal güçler arasındaki çizgiyi düşünmeye davet eder. Bu bakış, modern okura da kendi kararlarında neyin belirleyici olduğunu sordurur: İnanç mı, kader mi, yoksa insanın kendi arzu ve korkuları mı?

Bu söz, Virgil'in Aeneas destanının dokuzuncu kitabında geçer. Nisus ve Euryalus, İtalya'da savaşan Troialıların safında yer alan iki genç dosttur. Nisus, düşman hattından geçip Aeneas'a haber götürmeyi önerdiğinde hissettiği yoğun arzuyu bu sözlerle dile getirir. Kaynak: IX. Kitap, 184–185. dizeler.