“Yaşadım ve Fortuna'nın bana verdiği yolu tamamladım; şimdi büyük hayaletim toprakların altına inecek.”

Bu satırlarda Dido, yaşam yolculuğunun tamamlandığını ve kaderin kendisine çizdiği çizginin sonuna geldiğini ifade eder. Fortuna, Roma düşüncesinde kaderin ve şansın kişileştirilmiş halidir; Dido'nun yaşamı bu gücün elinde şekillenmiş, sevinçleri ve acıları bir bir yaşanmıştır. Artık geriye yalnızca onun 'büyük hayaleti'nin, yani adının, ününün ve yaptıklarının yankısının yeraltı dünyasına taşınması kalmıştır.

Dido'nun 'büyük imgesi' ifadesi ölümün yalnızca bedeni değil, kişinin geride bıraktığı itibarı ve hatırasını da ilgilendirdiğini düşündürür. Hayat tamamlanmıştır, fakat kişinin imgesi, yani varoluşunun yankısı, ölümden sonra bile bir anlam taşımaya devam eder. Bu söz, insanın kendi sonuyla yüzleşme anında kaderin rolünü ve geride kalan manevi varlığı birlikte düşündürür.

Bu satırlar, Vergilius'un Aeneas destanının dördüncü kitabında, Kartaca kraliçesi Dido'nun Aeneas'ın kendisini terk etmesinin ardından yaşamına son vermeye karar verdiği sahnede geçer. Dido, ölmeden hemen önce kendi hayatını ve kaderini değerlendirir.