“Yenilmişler için tek kurtuluş, hiçbir kurtuluş ummamaktır.”

Bu söz, umudun bazen bir güç değil, bir bağımlılık olduğunu anlatır. Yenilmiş bir insan kurtuluş umdukça, o umuda tutundukça, düşmana karşı hareket etme iradesini erteleyebilir. Oysa hiçbir kurtuluş olmadığını kabul eden kişi, kaybedecek hiçbir şeyi kalmadığını da kabul eder; böylece son bir cesaretle, koşulsuz bir kararlılıkla davranabilir. Umudu bırakmak burada bir umutsuzluk değil, bir özgürleşme ve nihai diriliş adımı olarak sunulur.

Söz, savaşın en karanlık anında söylenir ve kökten bir varoluşsal dönüşümü işaret eder. Kurtuluşun yalnızca dışarıdan gelebilecek bir yardım olmadığı, bazen kişinin kendi çaresizliğiyle yüzleşmesinden doğabileceği fikrini taşır. Bugün bile söz, çaresiz durumdaki kişilerin gerçek gücü kendi sınırlarıyla yüzleşmekte bulabileceğini hatırlatır çünkü salus yalnızca "kurtuluş" değil, aynı zamanda "sağlık" ve "esenlik" anlamına da gelir ve burada her türlü iyilik beklentisinin bırakılması paradoksal bir kurtuluş yolu olur.

Vergilius'un Aeneis destanının ikinci kitabında, Truva'nın düştüğü gece yaşlı rahip Panthus, Yunan saldırısını bildirirken Aeneas'a ve yanındakilere bu sözle seslenir. Şehrin artık kesin olarak kaybedildiğini gören Panthus, kurtuluş beklemenin boş olduğunu söyler; yalnızca hiçbir kurtuluş ummamanın, yani büsbütün boyun eğerek değil, tüm beklentilerden vazgeçip son mücadeleyi göze almanın bir anlamı olduğunu ifade eder. Aeneas da bu sözün ardından savaşa atılır.