“Batıl inancın ve bağnazlığın o şanlı kurucularına, kendilerinin müridi olmayı reddedenleri kurban etmek için sunağın üzerinde bıçağı ilk ele alan o eski alçaklara kadar uzanılamaz mı?”

Voltaire burada din adına şiddet uygulayanlara, batıl inanç ve bağnazlık üzerinden sert bir eleştiri yöneltir. "Sunağın üzerinde bıçağı ilk ele alan" ifadesi, dinî otoriteyi kendi gücünü dayatmak için kullanan ve kendisine uymayanları kurban etmekten çekinmeyen kişileri anlatır. Ona göre bu kişiler, inançlarını yaymak yerine şiddet yoluyla insanları kendilerine boyun eğdirmeye çalışan "eski alçaklardır".

Voltaire, Aydınlanma düşüncesinin en güçlü savunucularından biri olarak dinî hoşgörüsüzlüğe ve fanatizme karşı çıkmıştır. Onun için asıl sorun inancın kendisi değil, inancın baskı ve şiddet aracına dönüştürülmesidir. Bu cümlede geçen "batıl inanç" ve "bağnazlık" kavramları, aklın ve özgür düşüncenin karşısına konan tehlikeler olarak öne çıkar.

Bugün okura söylediği şey, herhangi bir inancın ya da ideolojinin şiddetle dayatılmasının, o inancın özüne de zarar verdiğidir. Farklı düşünenleri "kurban" olarak gören bir zihniyet, toplumu korku ve itaat üzerine kurar. Voltaire'in sorusu, bu zihniyetin kökenlerine bakmayı ve onu tarihsel olarak hesaba çekmeyi önerir.

Voltaire bu cümleyi, Aralık 1740 tarihinde Prusya kralı II. Frederick'e yazdığı mektupta söylemiştir. Mektup, daha sonra 1869'da Georges Avenel tarafından yayımlanan "Oeuvres complètes de Voltaire" adlı derlemenin 7. cildine alınmıştır.