“Bazen denir ki, sağduyu çok nadirdir...”

Voltaire bu sözde, sağduyunun sanıldığı kadar yaygın olmadığına ilişkin yaygın bir kanıyı dile getirir. "Bazen denir ki" ifadesiyle konuya temkinli bir giriş yapar; sanki bu düşünceyi kendisi doğrudan savunuyormuş gibi değil, döneminin kabul görmüş bir gözlemini aktarıyormuş gibi konuşur. Sağduyu, çoğu insanda kendiliğinden bulunduğu varsayılan pratik akıl ve doğru karar verme yetisidir. Ancak Voltaire'in işaret ettiği gibi, bu yetinin gerçekte herkeste aynı ölçüde bulunmaması, insan davranışlarındaki tutarsızlıkların önemli bir kaynağıdır.

Sözün devamında Voltaire, yüksek konumlarda sağduyunun daha da nadir göründüğünü ima eder. Bu, iktidarın ve toplumsal ayrıcalıkların insanı basiretli davranmaktan uzaklaştırabileceğine dair aydınlanmacı bir eleştiridir. Ona göre sağduyu yalnızca doğuştan gelen bir nitelik değil, aynı zamanda alçakgönüllülük ve eleştirel düşünmeyle beslenmesi gereken bir kazanımdır. Bu yüzden söz, kibri ve kendini beğenmişliği sağduyunun önündeki engeller olarak görmeye davet eder.