“Bekâretin bir erdem olabileceğini hayal etmiş olmak, insan ruhunun boş inançlarından biridir.”

Voltaire bu sözüyle bekâreti doğal ya da ahlaki bir üstünlük ölçüsü olarak gören anlayışı eleştirir. Ona göre erdem, insanın iradesiyle gerçekleştirdiği ahlaki eylemlerle ilgilidir; bedensel bir durumun kendiliğinden erdem sayılması akla aykırıdır. Bu düşünce, Aydınlanma döneminin gelenek ve dinin dayattığı normları akıl süzgecinden geçirme çabasının tipik bir örneğidir.

Sözün arkasında, cinsellik üzerinden kurulan toplumsal denetimin de bir eleştirisi vardır. Voltaire, kadınlar üzerinde baskı aracı olarak kullanılan bekâret anlayışını bir boş inanç, yani akılcı temeli olmayan bir kabul olarak görür. Bu tutum, onun dönemindeki kilise öğretisine ve geleneksel ahlak anlayışına yönelik daha geniş eleştirisiyle uyumludur. Bugün de bu söz, bedensel saflık takıntısının birey üzerindeki baskısını sorgulayan bir ifade olarak okunabilir.

Voltaire'in yaklaşık 1735 ile 1750 yılları arasında tuttuğu defterlerden birinde yer alır. Bu defterler, yazarın çeşitli konulardaki kısa düşüncelerini, okuma notlarını ve aforizma niteliğindeki gözlemlerini içerir.