“Dünyevi cennet, benim bulunduğum yerdir.”

Bu dize, Voltaire'in dünyevi mutluluğu ve içinde yaşanılan anı yüceltme isteğini yansıtır. Cennet kavramını uhrevi bir gelecekte aramak yerine, kişinin kendi yaşamında ulaştığı hoşnutluk ve özgürlük anına yerleştirir. Söyleyişteki 'benim bulunduğum yer' vurgusu, öznel bir tatminin gücünü gösterir: Mutluluk herkes için aynı yerde değil, kişinin kendini iyi hissettiği koşullarda biçimlenir.

Bu bakış, Voltaire'in Aydınlanmacı tavrının bir örneğidir. İnsanın kaderini yalnızca öbür dünyada araması yerine, dünya üzerinde kurduğu yaşamın somut güzelliğine ve değerine dikkat çeker. Doğa, sanat, konfor ve arkadaşlık gibi dünyevi nimetler, bir tür haz dengesinin ve rasyonel yaşamın parçası kabul edilir.

Bugün bu söz, dikkati şimdiki âna ve mevcut koşulların sunduğu olanaklara çeviren bir bilgelik olarak da okunabilir. İnsanın kendi cennetini, dışarıdan verilecek bir ödül gibi beklemeden, seçimleriyle ve bakış açısıyla kurmasını ima eder.

Söz, Voltaire'in 1736 tarihli "Le Mondain" (Dünyevi Adam) adlı şiirinin bir dizesidir. Şiir, dönemin yaygın dinsel ve ahlaki öğretileri karşısında dünyevi hazzı ve yaşanılan ânı yücelten bir içerik taşır. Voltaire bu eseriyle dönemin bazı çevrelerinden ciddi eleştiriler almış fakat düşüncelerini savunmaktan vazgeçmemiştir.