“Gereksiz şey, çok gerekli bir şeydir.”

Voltaire'in bu ünlü dizesi, paradoksal bir söyleyişle lüksün ve konforun insan yaşamındaki yerini savunur. İlk bakışta 'gereksiz' görünen şeylerin aslında insan mutluluğu için ne kadar belirleyici olduğunu anlatır. Yalnızca hayatta kalmak için zorunlu olan yiyecek, su ve barınak değil; müzik, süs, incelik, sohbet ve estetik gibi 'fazladan' görünen unsurlar da insana özgü bir yaşamın parçasıdır.

Voltaire bu dizeyi yazarken dönemin bazı ahlakçı ve dindar söylemlerine yanıt verir niteliktedir. Ona göre insan, salt ihtiyaçları giderilen bir canlı değildir; zevk alan, güzelliği arayan ve hayatı çeşitlendiren bir varlıktır. Dolayısıyla 'lüks' diye küçümsenen şey, kültürün ve uygarlığın gelişmesinde itici bir güçtür.

Bugün bu söz, tüketim kültürünü basitçe yüceltmek yerine, insanın maddi zorunlulukların ötesinde bir anlam ve doyum arayışı olduğunu hatırlatır. Gereksiz görünen estetik deneyimlerin, oyunun ve boş zamanın nitelikli geçirilmesinin yaşam kalitesindeki rolünü vurgular.

Söz, Voltaire'in 1736'da yayımlanan "Le Mondain" (Dünyevi Adam) adlı şiirindendir. Şiirde Voltaire, sahte bir erdem ve yoksulluk övgüsüne karşı çıkarak dünyevi hayatın zevklerini, uygarlık nimetlerini ve lüksün meşruiyetini savunur. Ancak şiir, dönemin dinsel otoritelerince tepkiyle karşılanmış ve yazar kısa süreliğine kaçmak zorunda kalmıştır.