“İnsanı, annesinin karnındaki bitki hâlinden ve ilk çocukluğunun payı olan saf hayvan durumundan, aklın olgunluğunun belirmeye başladığı duruma getirmek için yirmi yıl gerekir. Yapısını biraz olsun tanımak için otuz yüzyıl gerekmiştir. Ruhuna dair bir şeyler bilmek için sonsuzluk gerekirdi. Onu öldürmek içinse yalnızca bir an yeter.”

Voltaire bu sözünde insanın bilgisine ve hayatına ilişkin derin bir tezat kurar. İnsan gelişimi yavaştır: Birey, doğumdan itibaren akıl sahibi bir varlık hâline gelmek için yirmi yıl beklemek zorundadır. İnsanlığın kendi bedenini anlaması ise çok daha uzun sürmüştür; Voltaire'in "otuz yüzyıl" ifadesi, tıp ve anatomi bilgisinin binlerce yıllık birikimine gönderme yapar. Ruhun bilgisi ise tamamen erişilmezdir; bu alanda insan ancak tahmin yürütebilir, kesin bilgiye ulaşması için sonsuzluk gerekir.

Bu üç aşamalı bilgi merdiveninin karşısına Voltaire, insanı yok etmenin korkunç kolaylığını koyar: Bir an, bir insan ömrünü sona erdirmeye yeter. Bu çarpıcı karşıtlık, insan hayatının kırılganlığını ve şiddetin anlık doğasını vurgular. Söz aynı zamanda örtük bir ahlaki sorgulama içerir: Bu kadar yavaş gelişen, anlaşılması bu kadar zor olan bir varlığı yok etmek neden bu kadar kolay olsun? Voltaire, okuru insan hayatının değeri ve onu korumanın sorumluluğu üzerine düşünmeye çağırır.

Voltaire'in "Questions sur l'Encyclopédie" (1770-1772) adlı eserinin "Man: General Reflection on Man" (İnsan: İnsan Üzerine Genel Düşünce) maddesinde yer alır. Bu maddede Voltaire, insanın doğasını, bilgisinin sınırlarını ve varoluşunun kırılganlığını felsefi bir dille ele alır. Söz, insanlık durumuna dair Aydınlanma dönemi düşüncesinin karakteristik bir yansımasıdır.