“Kullanın ama aşırıya kaçmayın; bilge böyle buyurur. Epiktetos'tan da Petronius'tan da aynı ölçüde kaçarım. Ne perhiz ne de aşırılık kimseyi mutlu etmiştir.”

Voltaire bu dizelerde mutluluğu, iki uçta duran yaşam anlayışına karşı bir orta yol arayışı olarak tarif eder. Epiktetos adı, stoacılığın katı özdenetimini ve hazlardan uzak durmayı; Petronius adı ise zevki ve lüksü yaşamın merkezine koyan bir tutumu temsil eder. Şair, her ikisinden de kaçtığını söyleyerek ne perhizi ne de aşırılığı yüceltir. Ona göre bilge kişi, hayatın nimetlerinden yararlanmayı bilen ama bunları ölçüsüzce tüketmeyen kişidir.

Bu yaklaşım, Voltaire'in genel düşünce yapısıyla da uyumludur. O, insan doğasını bütünüyle bastırmayı reddettiği gibi, haz peşinde koşmanın insanı köleleştirmesine de karşıdır. Mutluluğu dogmatik bir ahlak anlayışında değil, akıl ve ölçülülük içinde arar. Dizelerde geçen "kullanın ama aşırıya kaçmayın" ifadesi, yaşamın sunduğu imkânlara açık olmayı, fakat bunları dengeli biçimde değerlendirmeyi öğütler.

Bugün okura söylediği şey, mutluluğun çoğu zaman uçlarda değil, dengede yattığıdır. Katı kurallarla kendini kısıtlayan bir yaşam da, sınır tanımayan bir haz arayışı da insanı tatmin etmez. Ölçülü olmak, hayattan zevk almanın ve aynı zamanda özgür kalmanın anahtarı olarak sunulur.

Voltaire bu dizeleri, 1738 yılında yayımlanan "Sept Discours en Vers sur l'Homme" (İnsan Üzerine Manzum Yedi Söylev) adlı eserinin beşinci söylevinde, hazzın doğası üzerine yazmıştır.