“Neredeyse hepimiz, kızlarla biraz taşkınlık yapan genç subaylarla karşılaşan ve onlara öfkeyle "Baylar, size verdiğim örnek bu mu?" diyen doksan yaşındaki o yaşlı generale benzemiyor muyuz?”

Voltaire bu cümlede insanların kendi geçmişlerini unutarak başkalarına öğüt verme eğilimini mizahi bir örnekle anlatır. Doksan yaşındaki general, gençliğinde muhtemelen benzer hatta daha aşırı davranışlarda bulunmuş olsa da, genç subayları taşkınlıkları yüzünden azarlar ve kendini hiç öyle davranmamış gibi bir ahlak örneği olarak sunar. Bu tutum, yaş ilerledikçe kişinin kendi hatalarını yumuşatması ya da unutması ve yeni kuşaklara karşı katılaşması anlamına gelir.

Sözün altında insan doğasına ilişkin bir ironi yatar: İnsanlar kendi deneyimlerinden ders almak yerine çoğu zaman o deneyimlerin sorumluluğunu üstlenmeden başkalarına ders vermeye kalkarlar. Gençlikte yapılan hatalar, yaşlılıkta birer öğüt konusuna dönüşür; ancak bu öğütler, veren kişinin kendi geçmişini olduğu gibi hatırlamadığı için zayıf ve inandırıcılıktan uzaktır.

Voltaire'in bu gözlemi bugün de tanıdık bir insani tutuma işaret eder: Her kuşak, kendi gençlik döneminin taşkınlıklarını unutup sonraki kuşakları yargılamaya eğilimlidir. Söz aynı zamanda ahlaki otoritenin ve örnek olma iddiasının ne kadar kırılgan olabileceğini gösterir; insan, başkalarına öğüt verirken önce kendi geçmişiyle yüzleşmeli ve tutarlılık aramalıdır.

Bu söz, Voltaire'in 1764'te yayımlanan Dictionnaire philosophique portatif adlı eserinin "Character" (Karakter) maddesinde yer alır. Voltaire, bu maddede insan karakteri ve davranışlarındaki tutarsızlıkları ele alır; verdiği örnekle yaşlıların gençlere yönelik ahlaki eleştirilerindeki ikiyüzlülüğü mizahi bir dille gösterir.