“"Tanrı olmasaydı, onu icat etmek gerekirdi." Ama bütün doğa bize onun var olduğunu haykırıyor; yüce bir zekânın, uçsuz bucaksız bir gücün, hayranlık uyandıran bir düzenin var olduğunu ve her şey bize ona bağımlılığımızı öğretiyor.”

Voltaire burada kendi ünlü sözünü alıntılayarak onu daha geniş bir çerçeveye oturtuyor. İlk cümledeki koşullu ifade, hemen ardından doğanın gözlemlenebilir düzeniyle gerekçelendiriliyor. Voltaire'e göre Tanrı'nın varlığını savunmak için yalnızca kutsal metinlere ya da kilise otoritesine başvurmaya gerek yoktur; evrenin kendisi yeterli bir kanıttır. Gözlemlenebilir düzen, karmaşıklık ve güzellik, insanın kendi sınırlılığını ve daha yüksek bir güce bağımlılığını gösterir.

Bu pasaj Voltaire'in deizmini açık biçimde ortaya koyar: O, vahiy ve mucize geleneğinden uzak dururken, doğanın rasyonel gözlemine dayanan bir Tanrı anlayışını benimser. Düşüncesinde 'yüce zekâ' ve 'düzen' kavramları, inancın merkezine yerleşir. Aynı zamanda bu söz, insanın alçakgönüllülük duyması gerektiğini de ima eder: İnsan evrenin merkezi değil, ona bağımlı bir parçasıdır.

Voltaire bu sözü, 28 Kasım 1770'te Prusya Prensi Frederick William'a yazdığı mektupta kendi ünlü dizesini alıntılayarak kullanmıştır. Metin, S.G. Tallentyre tarafından 1919'da 'Voltaire in His Letters' adlı derlemede İngilizceye çevrilmiştir.