“Tanrı'ya dua etmek, sözcüklerle bütün doğanın değiştirilebileceğine inanarak kendini kandırmaktır.”

Voltaire bu sözüyle duanın, doğanın işleyişini sözler yoluyla değiştirebileceği inancına dayandığını ileri sürer. Ona göre evren, insanların dilekleri doğrultusunda yön değiştirecek keyfi bir düzene sahip değildir; dua ederek doğal olayların akışını değiştirmeyi beklemek bu yüzden bir yanılgıdır. Bu düşünce, Voltaire'in dine bütünüyle karşı olduğu anlamına gelmez; daha çok dinin mucize ve doğaüstü müdahale anlayışına yöneltilmiş akılcı bir eleştiridir.

Söz, Aydınlanma döneminin evreni akıl ve doğa yasalarıyla açıklama çabasıyla da bağlantılıdır. Voltaire, fiziksel dünyanın işleyişinin insanın isteklerinden bağımsız olduğunu, gerçek dindarlığın böyle bir pazarlıktan çok ahlaki bir yaşam ve akıl yürütmeyle ilgili olması gerektiğini düşünür. Günümüzde dua, inanç ve mucize üzerine yapılan tartışmalarda da bu söz, doğa yasalarının değişmezliğini savunan eleştirel bir bakış açısını yansıtır.

Voltaire'in yaklaşık 1735 ile 1750 yılları arasında tuttuğu defterlerden birinde bulunur. Defterlerde din, akıl ve doğa üzerine yazarın kısa düşünceleri ve eleştirel notları yer alır.