“Aptallıktan başka günah yoktur.”

Wilde bu özlü sözüyle geleneksel ahlak anlayışını ters yüz eder. Genellikle günah denince akla gelen arzu, haz, itaatsizlik gibi kavramların yerine "aptallık" kavramını koyarak ahlaki yargının odağını davranıştan zekâya, daha doğrusu kavrayış biçimine kaydırır. Onun estetik ve düşünce dünyasında en büyük kusur; dar kafalılık, önyargı ve düşünmeyi reddetmektir. Bir insanın kendisine ve başkalarına zarar veren asıl şeyin bilinçsizlik olduğunu ima eder; çünkü aptallık hem kişinin kendi potansiyelini hem de başkalarının yaşamını körleştirir. Bu söz, Wilde'ın paradokslarla işleyen üslubunun tipik bir örneğidir: okuru şaşırtır, güldürür ama ardından düşündürür. İlk bakışta alaycı bir abartı gibi görünse de, insanın kendi aklını kullanmamasını en büyük ahlaki başarısızlık olarak sunması bakımından ciddi bir eleştiri barındırır. Bugün de bu söz; cehaleti, bağnazlığı ve düşünmeden benimsenen yargıları sorgulayan bir uyarı olarak okunabilir. Wilde'a göre asıl suç, insanın düşünme yetisini kullanmayı reddetmesidir.

Bu söz, Oscar Wilde'ın deneme ve diyaloglarından oluşan "The Critic as Artist" (Sanatçı Olarak Eleştirmen) adlı metninin ikinci bölümünde yer alır. Metin, 1890'da "Intentions" (Niyetler) başlığı altında yayımlanan kuramsal yazıların bir parçasıdır ve iki karakter arasında geçen bir diyalog biçiminde kurgulanmıştır. Wilde burada estetik, eleştiri ve sanat üzerine görüşlerini tartışırken, bu söz aracılığıyla toplumsal ahlak anlayışına yönelik alaycı bir eleştiri yapar. Dönemin Victoria çağı İngiltere'sindeki katı ahlakçılığa karşı, düşünsel tembelliği asıl kusur olarak işaret eder.