“Yalnızca sıkıcı insanların ciddiye alındığı bir çağda doğduğumuzun fazlasıyla farkındayım ve yanlış anlaşılmamanın dehşeti içinde yaşıyorum.”

Wilde bu sözünde, kendi döneminin kültürel iklimine yönelik keskin bir eleştiriyi kişisel bir kaygıyla birleştirir. Ona göre çağ, derinlikli, nükteli ya da sıra dışı olanı değil; düz, tahmin edilebilir ve 'sıkıcı' olanı ciddiye alma eğilimindedir. Bu durumda bir sanatçının başına gelebilecek en kötü şey, herkesçe kolayca kavranmak, yani yanlış anlaşılmamaktır. Yanlış anlaşılmak, burada bir başarısızlık değil, sanatçının sıradanlığa direndiğinin bir işaretidir.

Wilde'ın estetik anlayışı, sanatın dolaysız bir 'mesaj' taşıması fikrine karşıdır. Ona göre değerli bir yapıt, kolay tüketilmeye direnir; izleyiciyi ya da okuru şaşırtır, rahatsız eder, düşündürür. Bu yüzden yanlış anlaşılma korkusu, aslında anlaşılma biçimlerinin tek bir kalıba indirgenmesine duyulan tepkidir.

Bugün de bu söz, kalabalığın onayını kazanmak ile özgün kalmak arasındaki gerilimi yaşayan sanatçılar, düşünürler ve bireyler için güçlü bir ifade olarak okunabilir. Sıradanlığın ödüllendirildiği ortamlarda, yanlış anlaşılmayı göze almak bir tür entelektüel bağımsızlık beyanıdır.

Söz, Oscar Wilde'ın 1891'de yayımlanan 'The Critic as Artist' (Bir Sanatçı Olarak Eleştirmen) adlı diyaloğunun birinci bölümünden alınmıştır. Eserde Gilbert ve Ernest karakterleri sanat, eleştiri, bireysellik ve toplum üzerine tartışır. Wilde burada, sanatçının ve düşünürün sıradanlığa boyun eğmeyen konumunu savunurken, Viktorya döneminin tekdüze ciddiyet anlayışını da hedef alır.