“Mükemmelliğimizi ancak sanat yoluyla ve yalnızca sanat yoluyla gerçekleştirebiliriz; gerçek varoluşun kirli tehlikelerinden bizi ancak sanat, yalnızca sanat koruyabilir.”

Wilde bu sözde sanatı yalnızca estetik bir uğraş değil, insanın kendini tamamlamasının ve varoluşun sıradanlığından korunmasının temel aracı olarak sunar. Ona göre gündelik hayat; çıkar ilişkileri, basit kaygılar ve ahlaki baskılarla insanı aşağı çeker. Sanat ise bu 'kirli tehlikelerden' uzaklaşabileceğimiz, kendi potansiyelimizi en saf biçimde görebileceğimiz bir alan açar.

'Mükemmellik' fikri burada ahlaki bir kusursuzluktan çok, estetik ve ruhsal bir bütünlenmeyi ifade eder. Wilde'ın estetizm anlayışına göre sanat, hayatı taklit etmek zorunda değildir; tersine hayat, sanata yaklaştığı ölçüde anlam kazanır. Bu nedenle sanat, kaçış değil, daha yüksek bir varoluş biçimine geçiş imkânıdır.

Bugünün okuru için bu söz, sanatın yalnızca süs ya da eğlence olmadığını, insanın iç dünyasını derinleştiren ve onu gündelik zorlukların aşındırıcı etkisinden koruyan bir güç olduğunu hatırlatır. Aynı zamanda Wilde'ın sanatı yaşamın merkezine koyan düşüncesinin en yoğun ifadelerinden biridir.