“Civcivleri yumurtadan çıkmadan önce sayanlar çok akıllıca davranırlar, çünkü civcivler o kadar saçma sapan koşuşur ki onları doğru saymak imkânsızdır.”

Wilde, bu sözüyle ünlü "civcivleri çıkmadan sayma" atasözünü tersine çevirir. Atasözü, henüz gerçekleşmemiş şeylere güvenmenin aptallık olduğunu söyler; Wilde ise şaka yollu bir mantıkla, civcivler yumurtadan çıktıktan sonra sürekli hareket ettikleri için zaten doğru sayılamayacaklarını, dolayısıyla onları çıkmadan önce saymanın aslında en akıllıca yol olduğunu savunur.

Bu tipik bir Wilde paradoksudur: sağduyuya aykırı görünen bir önermeyi, kendi içinde tutarlı görünen absürt bir gerekçeyle savunur. Böylece geleneksel bilgeliğin aslında ne kadar kırılgan olabileceğini, dil oyunlarıyla her şeyin tersine çevrilebileceğini gösterir. Atasözünün pratik uyarısı bir anda mizahi bir mantık egzersizine dönüşür.

Wilde'ın bu tür nükteleri, Viktorya döneminin ciddi ahlâkçılığına karşı bir başkaldırı niteliği taşır. Okuyucuya, doğru kabul edilen sözlerin bile sorgulanabileceğini, dilin ve düşüncenin esnekliğini hatırlatır.

Oscar Wilde, bu sözü 31 Mayıs 1898'de Paris'ten arkadaşı Robert Ross'a yazdığı bir mektupta dile getirmiştir. Bu dönem, Wilde'ın hapisten çıktıktan sonra sürgünde yaşadığı yıllara denk gelir; maddi sıkıntılar içindeydi ve sağlığı bozulmuştu. Yine de mektuplarında nüktedan üslubunu korumuştur.