“Modern gazetecilerle ilgili şunu belirtmek adil olur: İnsanın hakkında kamuoyu önünde yazdıklarına karşılık her zaman özel olarak kişiden özür dilerler.”

Wilde bu sözde dönemin gazetecilik anlayışına yönelik alaycı bir eleştiri getirir. Gazetecilerin kamuya açık bir mecrada bir kişi hakkında acımasız, suçlayıcı ya da küçümseyici yazılar yazdıktan sonra özel ortamlarda özür dileme eğilimlerini ironik bir dille anlatır. Bu, kamusal sorumluluk ile özel tavır arasındaki çelişkiyi ortaya koyar.

Bu gözlem, aslında modern basının ikiyüzlülüğüne dair bir saptamadır. Gazeteci, kamuoyu önünde yazdığı şeyin etkisini bilerek ve meslek gereği savunur; ancak özelde bu tavrını yumuşatır, pişmanlık ifade eder. Wilde böylece gazetecinin meslekî agresifliği ile bireysel nezaketi arasındaki ayrımı alaycı bir kesinlikle vurgular.

Bugün de medya etiği üzerine düşünürken geçerli olan bu fikir, kamusal söylemin sorumluluğunun özel özürlerle hafifletilemeyeceğine işaret eder. Yazının gücünü bilen ama sonuçlarından özel alanda kaçmaya çalışan bir medya kültürünün çelişkisini yalın biçimde ortaya koyar.

Söz, Oscar Wilde'ın 1891 tarihli "The Soul of Man Under Socialism" adlı denemesinden alınmıştır. Wilde bu çalışmada yalnızca sanatla değil, basın ve kamuoyu gibi dönemin toplumsal kurumlarıyla da hesaplaşır; bireyin kamusal yargı karşısındaki konumunu ironik bir üslupla tartışır.