“[Bernard Shaw hakkında] Mükemmel bir adam: hiç düşmanı yok ve dostlarından hiçbiri onu sevmiyor.”

Wilde'ın bu sözü, övgü gibi başlayan ama sonu bir iğnelemeye dönüşen klasik bir nükte örneğidir. İlk bakışta Shaw'ın "mükemmel" bir insan olduğunu söylüyormuş gibi görünür; ancak hemen ardından gelen açıklama, bu mükemmelliğin aslında siliklikten ya da dostluk kuramamaktan kaynaklandığını ima eder.

Buradaki mizah, iki zıt fikrin aynı cümlede çarpışmasından doğar: Düşmanı olmamak genellikle olumlu bir özellik sayılırken, dostlarının onu sevmemesi sosyal ilişkilerde bir başarısızlığa işaret eder. Wilde, Shaw'ın keskin zekâsına ve eleştirel tavrına gönderme yaparak onun çevresinde sevilen biri olmadığını, ama aynı zamanda kimsenin ona açıkça düşman da olamadığını anlatır.

Wilde ve Shaw arasındaki ilişki karşılıklı saygı ile tatlı bir rekabetin karışımıdır. Shaw, Wilde'ı zekâsı ve sanat anlayışıyla takdir ederken, Wilde da Shaw'ın toplumsal eleştirilerini yakından izlerdi. Bu söz, iki büyük zekânın birbirine yönelttiği şakacı ama keskin bir dokunuş olarak okunabilir.

Shaw, 25 Eylül 1896'da Ellen Terry'ye yazdığı bir mektupta Wilde'ın kendisi hakkında söylediği bu sözü aktarmıştır.