“Hayat, hakkında asla ciddi konuşulmayacak kadar önemli bir şeydir.”

Wilde bu sözünde, ciddiyet ile önem arasında kurulan alışıldık bağı tersine çeviriyor. Genellikle bir konu ne kadar önemliyse o kadar ciddiye alınması gerektiği düşünülür; oysa Wilde, hayatın tam da bu kadar önemli olduğu için ciddi konuşmayı kaldıramayacağını ima ediyor. Ciddiyet burada katılık, ağırbaşlılık ve espriden yoksunluk gibi çağrışımlar taşıyor. Wilde'a göre hayatın karmaşıklığı, çelişkileri ve güzelliği ancak hafiflikle, nükteyle ve oyunla ele alınabilir; çünkü ciddi söylem, hayatın akışkanlığını dondurur ve onu bir teze indirger.

Bu yaklaşım, Wilde'ın estet ve paradoks ustası kimliğiyle doğrudan ilişkilidir. Onun için yüzeysel görünen şeyler derin olabilir, ciddiyet ise çoğu zaman sığlığın kılıfıdır. Söz, okuru ahlaki vaazlardan ve büyük laflardan uzaklaşmaya, hayatı yaşanabilir kılan ironi duygusunu korumaya davet eder. Bugün de aşırı ciddiyetin, karmaşık meseleleri anlamayı zorlaştırdığı fikri okuyucuya tanıdık gelebilir.

Söz, 1892'de sahnelenen Lady Windermere's Fan adlı oyunun birinci perdesinde Lord Darlington'a aittir. Wilde, Victoria dönemi sosyetesinin ikiyüzlü ahlakçılığını hicvederken bu tür paradoksları karakterlerinin ağzından sıkça kullanır. Lord Darlington'ın bu repliği, oyundaki ahlak ve görünüşler üzerine süren tartışmanın bir parçasıdır.