“Özel mülkiyetin kaldırılmasıyla, o zaman, gerçek, güzel, sağlıklı Bireyciliğe sahip olacağız. Hiç kimse hayatını bir şeyler ve şeylerin sembollerini biriktirerek boşa harcamayacak. İnsan yaşayacak. Yaşamak dünyadaki en nadir şeydir. Çoğu insan yalnızca var olur, hepsi bu.”

Wilde'ın denemesi, bireyciliği mülkiyet birikiminden ayırarak döneminin sanayi toplumuna eleştirel bir bakış sunar. Ona göre insanlar zamanlarını ve enerjilerini yalnızca nesneleri ve onların temsil ettiği statüyü biriktirmeye harcadıkları için kendilerini gerçekleştiremez; böylece 'var olmak' ile 'yaşamak' arasında bir uçurum oluşur. 'Var olmak' burada biyolojik bir devamlılığı, toplumsal rolleri sürdürmeyi ifade ederken, 'yaşamak' yaratıcı, estetik ve bireysel bir varoluşu anlatır.

Wilde'ın çözümü, özel mülkiyetin kaldırılması yoluyla insanların hayatta kalma ve biriktirme kaygısından kurtulmasıdır. Bu düşünce, onun estet ve bireyci duruşuyla sosyalist fikirleri birleştirme çabasının tipik bir örneğidir: toplumsal koşullar dönüştürülmeden gerçek bireyselliğin serpilemeyeceğini savunur.

Bugün bu söz, tüketim kültürü ve performans toplumu içinde yaşayan okura, zamanını ve dikkatini neye verdiğini sorgulatır. 'Yaşamak' pasif bir şekilde günleri tüketmek değil, bilinçli bir estetik ve etik tercih meselesi olarak öne çıkar.

Wilde, 1891'de yayımlanan 'The Soul of Man Under Socialism' adlı denemesinde, bireyin özgürleşmesi ile toplumsal düzen arasındaki ilişkiyi inceler. Bu denemede kapitalist mülkiyet ilişkilerinin insanın estetik ve ahlaki gelişimini nasıl engellediğini tartışır.