“Bütün dehamı hayatıma koydum; eserlerime yalnızca yeteneğimi koydum.”

Wilde bu sözle sanat ile yaşam arasındaki ilişkiyi tersyüz eder. Genellikle bir sanatçının dehası eserlerinde aranır, hayatı ise ikincil görülür. Wilde ise asıl yaratıcılığını ve özgünlüğünü yaşama biçimine, konuşmalarına, davranışlarına ve kişiliğine harcadığını; yazdıklarının ise yeteneğinin daha sıradan bir ürünü olduğunu söyler.

Bu, aynı zamanda bir kendini konumlandırma ve meydan okuma ifadesidir. Wilde, Viktorya dönemi İngiltere'sinin katı ahlak kuralları içinde yaşamayı adeta bir sanat eserine dönüştürmeye çalışmış, nükteli konuşmaları ve sıra dışı tavırlarıyla toplumsal beklentileri sarsmıştır. Söz, onun için "yaşamın taklit ettiği sanat" fikrinin kişisel bir yansıması gibidir.

Sözün keskinliği, "deha" ve "yetenek" arasında kurduğu hiyerarşiden gelir. Yetenek, disiplinle işlenebilen bir beceri iken deha, yaşamın kendisini dönüştüren yaratıcı bir güçtür. Bugünün okuruna ise hayatı bir ifade alanı olarak görmenin ve kişisel varoluşu ciddiye almanın ne demek olabileceğini düşündürür.