“Kendi işim beni her zaman ölesiye sıkar. Başkalarınınkini tercih ederim.”

Bu söz, Oscar Wilde'ın toplumsal değerlere ve Victoria dönemi çalışma ahlakına yönelik ironik tavrını yansıtır. Cecil Graham karakteri, kendi sorumluluklarından duyduğu sıkıntıyı, başkalarının hayatlarına ve işlerine duyduğu merakla karşılaştırır. Burada kastedilen iş, yalnızca meslek değil, insanın kendi yaşamındaki meselelerdir. Başkalarının işine duyulan ilgi, dedikodunun ve sosyete hayatının cazibesine gönderme yapar.

Wilde, bu tür tersyüz edilmiş ifadelerle okuru alışılmış değerleri sorgulamaya davet eder. Kendi işini sıkıcı bulmak, aslında insanın kendi varoluşsal meseleleriyle yüzleşmekten kaçmasını da ima edebilir. Başkalarının hayatına odaklanmak, daha kolay ve eğlenceli bir kaçış gibi görünür. Bu düşünce, dönemin aylak üst sınıfının dedikoduyu bir yaşam biçimi haline getirmiş olmasıyla da bağlantılıdır.

Bugün okura, insanın kendi sorumluluklarından kaçarak başkalarının meseleleriyle ilgilenmesinin ne kadar yaygın bir eğilim olduğunu hatırlatır. Wilde bunu ahlaki bir yargıyla değil, şıklıkla ve mizahla sunar.

Söz, Oscar Wilde'ın Lady Windermere's Fan (1892) adlı oyununda Cecil Graham karakteri tarafından III. perdede söylenir. Oyun, Victoria dönemi Londra sosyetesinin ikiyüzlülüğünü ve ahlak anlayışını eleştirir. Cecil Graham, zekâsı ve alaycılığıyla öne çıkan aylak bir aristokrattır; bu cümle de onun karakterini özetleyen tipik Wildeesk bir nüktedir.