“Bu dünyada yalnızca iki trajedi vardır. Biri insanın istediğini elde edememesi, diğeri ise elde etmesidir.”

Wilde, bu sözle insan arzusunun paradoksunu keskin bir zekâyla özetler. İlk trajedi, yaygın olarak bilinen tatminsizliktir: İnsan bir şeyi tutkuyla ister ama ona ulaşamaz. Bu, hayal kırıklığı ve eksiklik duygusu yaratır. Asıl şaşırtıcı olan ikinci trajedidir: Bir arzunun gerçekleşmesi de trajedi olabilir. Çünkü elde edilen şey, hayal edilenin büyüsünü kaybedebilir; mutluluk getireceği sanılan başarı, içeride bir boşluk bırakabilir.

Bu düşünce, Wilde'ın arzu ve hayal gücüne verdiği önemi yansıtır. Onun estetik dünyasında asıl değerli olan, arzunun kendisi ve hayal etmenin yarattığı güzelliktir. Tatmin, çoğu zaman hayal gücünün sona ermesi demektir. Wilde, sahip olmanın, istemenin hazzını yok edebileceğini ima eder.

Söz aynı zamanda insan doğasına dair ironik bir gözlemdir: İnsan, ne tam anlamıyla yoksun kalmaya ne de tam anlamıyla tatmine dayanabilir. Mutluluk, belki de ikisinin arasındaki gerilimde saklıdır. Bu nedenle Wilde, arzuyu ahlakçı bir dille yargılamak yerine, onun trajik ama büyüleyici doğasını göstermeye çalışır.

Bu söz, Lady Windermere's Fan (1892) adlı oyunun III. perdesinde Mr. Dumby tarafından söylenir. Oyun, arzu, evlilik ve toplumsal beklentiler arasındaki çatışmayı işler. Wilde, diyaloglarda derin felsefi gözlemleri salon nüktesi kılığında sunma konusunda ustadır.