“Bütün sanat ahlak dışıdır.”

Wilde bu kışkırtıcı sözüyle sanatın ahlak kurallarına göre yargılanamayacağını ve yargılanmaması gerektiğini dile getirir. Ona göre sanatın amacı öğretmek, ahlaki ders vermek ya da toplumu iyileştirmek değildir. Sanat, kendi varoluş amacını yalnızca güzellikte ve anlatım gücünden alır. "Ahlak dışı" ifadesi burada kötülüğü övmek anlamında değil, ahlaki sınıflandırmanın dışında kalmayı anlatır; sanat ne ahlaklıdır ne de ahlaksızdır, çünkü ahlak onun işi değildir.

Bu düşünce, dönemin Viktorya çağı İngilteresi'nde yaygın olan sanattan ahlaki fayda bekleme eğilimine karşı bir başkaldırıdır. Wilde, estetizm akımının bir temsilcisi olarak sanatı din ve ahlaktan ayırmayı, ona özerk bir alan tanımayı savunur. Bu yüzden söz, hem sanatçıya hem de izleyiciye, yapıtları ahlaki kalıplarla suçlamaktan vazgeçme çağrısıdır.

Bugün bu yaklaşım, edebiyatta, resimde ya da sinemada rahatsız edici temaları ve karakterleri işleyen yapıtların değerinin, ahlaki yargılarla değil estetik ve anlatısal ölçütlerle tartışılması gerektiği düşüncesini destekler.

Bu söz de "Intentions" (Niyetler, 1891) adlı deneme derlemesinden alınmıştır. Derlemedeki denemelerde Wilde, sanat eleştirisinin ahlaki ölçütlerden kurtarılması gerektiğini işler. "Bütün sanat ahlak dışıdır" ifadesi, kitabın genel tezini en kısa ve en çarpıcı biçimde özetleyen cümlelerden biridir. Wilde, bu sözüyle dönemin ahlakçı sanat anlayışına bilinçli bir meydan okuma yapar.