“Dilenmeye gelince, dilemek almaktan daha güvenlidir; ama almak dilemekten daha kibardır.”

Wilde burada dilenciliği ve mülkiyet edinme biçimlerini ahlaki bir hiyerarşi içinde değerlendirir. Ona göre dilemek, kişiyi başkasının merhametine muhtaç bıraktığı için en az onurlu konumdur; oysa almak, en azından bir hak ya da sahiplenme eylemi gibi algılanabilir. Ancak Wilde'ın asıl vurgusu, her iki durumun da insanın kendi değerini dışsal koşullara bağladığıdır. Toplumun yoksullara sunduğu seçeneklerin tümü, kişiyi küçük düşürücü bir bağımlılık ilişkisine iter.

Bu paradoks Wilde'ın tipik üslubunu yansıtır: Beklenen ahlaki yargıyı tersine çevirerek okuru düşünmeye zorlar. Dilenmek fiziksel olarak daha az riskli olabilir, ama manevi olarak daha yıpratıcıdır. Almak ise kaba bir davranış gibi görünse de en azından kişinin kendi iradesini ortaya koyar. Wilde, insanı bu tür sahte seçeneklere zorlayan toplumsal düzeni sorgular.

Wilde bu sözü, 1891'de yayımlanan 'The Soul of Man Under Socialism' adlı denemesinde söyler. Bu denemede özel mülkiyetin insan ruhunu yoksullaştırdığını savunur ve sosyalizmi bireysel gelişimin önünü açacak bir sistem olarak görür. Söz, denemenin hayırseverlik ve yoksulluk üzerine tartıştığı bölümünde yer alır.