“Her tutkuyla sürüklenmek, ta ki ruhum, üzerinde bütün rüzgârların çalabildiği telli bir ut olana dek; bunun için mi terk ettim kadim bilgeliğimi ve sıkı denetimimi? Sanıyorum hayatım, çocukça bir tatil gününde üzeri karalanmış iki kez yazılmış bir parşömendir; kaval ve virelay için yazılmış boş şarkılarla, ki bunlar yalnızca bütünün sırrını bozar.”

Oscar Wilde bu dizelerde, tutkuların peşinden sürüklenen bir yaşamın bedelini sorgular. Ruhun, üzerinde her rüzgârın çalabildiği telli bir ut haline gelmesi imgesi, insanın kendi iradesini ve yönünü yitirip dış etkilere tamamen açık hale gelmesini anlatır. Şair, bu duruma düşmek için kadim bilgeliğinden ve sıkı özdenetiminden vazgeçtiğini söyleyerek bir pişmanlık ve hesaplaşma tonu kurar.

İkinci bölümde hayatı, üzerine ikinci kez yazılmış bir el yazmasına benzetir. İlk yazı, derin ve gizli bir anlam taşırken; çocuksu bir tatilde yazılmış kaval ve virelay şarkılarıyla karalanmıştır. Bu boş ve yüzeysel şarkılar, bütünün sırrını, yani hayatın asıl anlamını örtmüştür. Wilde, estetik hazlara ve duyusal yaşama büyük değer veren biri olsa da burada gençlik coşkusunun getirdiği yüzeyselliğin, daha derin bir varoluşu gölgelediğini ima eder.

Söz, insanın iç disiplinini ve bilgeliğini koruyamadığında kendi hayatının anlamını nasıl yitirebileceğini anlatan evrensel bir uyarı gibidir. Bugünün okuruna da, anlık tutkularla sürüklenmenin yanında, kendi iç bütünlüğünü ve derinliğini korumanın önemini hatırlatır.

Bu dize, Oscar Wilde'ın 1881'de yayımlanan ilk şiir kitabı 'Poems' içinde yer alan 'Hélas!' adlı sonesinin bir bölümüdür. Şair burada, gençlik yıllarında estetik hazlara ve özgür yaşama yönelirken, daha önceki çileci ve felsefi denetimli yaşam tarzından uzaklaşmasını melankolik bir dille ele alır. 'Hélas!' (Heyhat!) başlığı da bu pişmanlık ve kayıp duygusunu pekiştirir.