“Ve aşağı, uzun ve sessiz sokağa, Gümüş sandaletli ayaklarıyla şafak, Korkmuş bir kız gibi süzüldü.”

Bu dizeler, şafağın sessiz bir sokağa yayılışını canlı ve zarif bir imgeyle anlatır. Wilde, şafağı önce gümüş sandaletli ayakları olan bir figür olarak kişileştirir; bu, ışığın ilk soluk, beyazımsı yansımasını çağrıştırır. Ardından şafağın sokakta ilerleyişini "korkmuş bir kız gibi süzülmek" ifadesiyle betimler. Bu benzetme, günün ilk ışığının henüz karanlıkta çekingen, ürkek ve neredeyse fark edilmeden belirdiği anı duyurur.

Kullanılan imge, güçlü bir görsellik taşır: uzun ve sessiz cadde, üzerinde yavaşça ilerleyen soluk ışık ve bu ışığın genç, hassas bir insan figürüne dönüşmesi. Wilde'ın estet duyarlılığı burada açıktır; doğal bir anı resmederken onu süslemez, fakat ona incelikli bir güzellik kazandırır. Dizeler, okura sabahın sessizliğini ve geceden güne geçişin tedirgin ama umutlu ruh halini duyumsatır. Bugün de bu tür betimleme, sıradan bir anın içindeki estetik potansiyeli fark etmek isteyen okura ilham verir.