“Ölüm çok güzel olmalı. Yumuşak kahverengi toprakta yatmak, başının üzerinde salınan otlarla, sessizliği dinlemek. Dünü olmamak, yarını olmamak. Zamanı unutmak, hayatı affetmek, huzur içinde olmak.”

Wilde bu sözünde ölümü bir korku ya da son değil, derin bir dinginlik ve sükûnet hali olarak tasvir eder. Toprak, otlar ve sessizlik imgeleri doğaya dönüşü, bedenin yeniden doğal bir bütünün parçası oluşunu hatırlatır. Ölümün güzelliği burada acının bitmesinden çok, zamanın ve benliğin yüklerinden kurtulmakla ilişkilendirilir.

Sözün en çarpıcı yanı, hayatın sürekli bir hesaplaşma, hatırlama ve beklenti hali olduğu imasıdır. Dün ve yarın kavramlarının kaybolması, insanı pişmanlıktan ve kaygıdan azat eder. "Zamanı unutmak, hayatı affetmek" ifadesi ise ölümü yalnızca bir son değil, aynı zamanda hayatla barışma imkânı olarak sunar.

Bu düşünce, Wilde'ın estet ve hazcı kişiliğiyle çelişiyormuş gibi görünse de aslında onun acıya karşı duyarlılığını yansıtır. Hayatın yoğunluğundan ve getirdiği yorgunluklardan kaçış arzusu, ölümü bir tür sığınak olarak hayal etmesine yol açar. Bugünün okuru için söz, ölüm üzerine melankolik ama yumuşak bir tefekkür niteliği taşır; korkudan çok teslimiyet ve huzur duygusu uyandırır.