“"Bana kırmızı güller getirirsem benimle dans edeceğini söyledi," diye ağladı genç Öğrenci; "ama bütün bahçemde kırmızı bir gül yok."”

Bu söz, 'Bülbül ile Gül' öyküsünün açılışında geçen, genç Öğrenci'nin umutsuz aşkını dile getiren çığlığıdır. Sevdiği kız, ona kırmızı bir gül getirirse dans edeceğini söylemiştir; ancak Öğrenci'nin bahçesinde kırmızı gül yoktur. Bu durum, aşkın gerçekleşmesi için dışsal bir koşula bağlanmasını ve bu koşul karşılanamadığında yaşanan çaresizliği anlatır.

Öğrenci'nin acısı o kadar büyüktür ki, aşkın somut bir kanıtını bulamamanın verdiği hayal kırıklığını bütün benliğiyle yaşar. Kırmızı gül, tutkulu aşkın simgesi olarak öyküde merkezi bir rol oynar. Genç Öğrenci'nin çaresizliği, aşkın ne kadar kırılgan ve koşullara bağlı olabileceğini gösterir. Aynı zamanda, aşkın idealize edilmiş biçimiyle gerçek dünya arasındaki uçuruma işaret eder.

Wilde, bu sahneyle okuru, aşk uğruna neyin feda edilebileceği sorusuyla karşı karşıya bırakır. Söz, aşkın talep ettiği kanıtlar ve koşullar üzerine düşündürürken, aynı zamanda saf duyguların dış gerçeklik karşısındaki savunmasızlığını vurgular.

Bu alıntı, Oscar Wilde'ın 1888'de yayımlanan 'Mutlu Prens ve Diğer Öyküler' (The Happy Prince and Other Tales) adlı derlemesinde yer alan 'Bülbül ile Gül' (The Nightingale and the Rose) öyküsünün açılışında geçer. Genç Öğrenci, sevdiği kızın dans daveti için kırmızı gül aramaktadır. Bu sahne, öykünün devamında bülbülün aşk uğruna yaptığı büyük fedakârlığın temelini kurar.