“Aman, ne büyük şans! İşte kırmızı bir gül! Hayatım boyunca onun gibi bir gül görmedim. O kadar güzel ki eminim uzun bir Latince adı vardır.”

Bu söz, 'Bülbül ile Gül' öyküsünün sonunda genç Öğrenci'nin bahçede kırmızı gülü bulduğu anı anlatır. Öğrenci, gülün güzelliği karşısında heyecanlanır; ancak bu güzelliği anlamlandırma biçimi son derece yüzeyseldir: Gülün olağanüstü güzelliğini, uzun bir Latince adı olması gerektiğiyle ilişkilendirir. Bu, güzelliği bilimsel sınıflandırmaya indirgeyen bir yaklaşımdır.

Wilde, bu sahnede ince bir ironi kurar. Öğrenci, bülbülün kalp kanıyla yaratılan ve canını feda ederek var ettiği gülü gördüğünde, bu fedakârlıktan tamamen habersizdir. Onun için gül, yalnızca bir çiçektir; hatta Latince bir adı olması gereken bir doğa örneğidir. Bu durum, aşkın ve sanatın derin anlamının, onu kavrayamayan gözlerde nasıl sıradanlaştığını ve anlamını yitirdiğini gösterir.

Söz aynı zamanda, insanların güzelliği deneyimlemek yerine onu etiketleme ve sınıflandırma eğilimini eleştirir. Öğrenci'nin sevinci, aşkın bedelini hiç anlamadığı için okuyucuda trajikomik bir etki bırakır. Bu sahne, Wilde'ın masal boyunca işlediği aşk, fedakârlık ve değersizleştirme temalarını keskin bir ironiyle birleştirir.

Bu cümle, 'Bülbül ile Gül' öyküsünün son bölümünde Genç Öğrenci'nin, bülbülün canını vererek yarattığı kırmızı gülü bulduğu anda söylenir. Öğrenci, gülü sevdiği kıza götürür, ancak kız başka bir gençten gelen mücevherleri tercih eder. Bu sahne, 1888'de yayımlanan 'Mutlu Prens ve Diğer Öyküler' derlemesindeki öykünün ironik sonunu hazırlar.