“Mutlu ol, mutlu ol; kırmızı gülüne kavuşacaksın. Onu ay ışığında müzikten inşa edeceğim ve kendi kalbimin kanıyla boyayacağım. Senden tek istediğim, gerçek bir âşık olman; çünkü Aşk, Felsefe bilge olsa da ondan daha bilgedir ve Güç kudretli olsa da ondan daha kudretlidir.”

Bu söz, bülbülün genç öğrenciye duyduğu aşkı anlaması ve bu aşk uğruna canını feda etme kararını ifade eder. Bülbül, kırmızı gülü ay ışığında müzikten öreceğini ve onu kendi kalbinin kanıyla boyayacağını söyler. Bu, aşk uğruna yapılan en yüce fedakârlığın simgesidir: Sanat eseri (gül) doğrudan hayatın kendisinden, yani kalp kanından yaratılır.

Sözün ikinci bölümünde Aşk'ın Felsefe'den ve Güç'ten üstün olduğu vurgulanır. Wilde, bu karşılaştırmayla aşkı, akıldan ve iktidardan daha derin ve dönüştürücü bir güç olarak yüceltir. Felsefe bilge, Güç kudretli olabilir; ama Aşk ikisini de aşar. Bülbül, öğrenciden tek şey ister: Gerçek bir âşık olması. Bu, fedakârlığın karşılığının maddi bir ödül değil, saf ve dürüst bir sevgi olduğunu gösterir.

Wilde, bu sahneyle okuyucusunu aşkın bedeli ve doğası hakkında düşünmeye davet eder. Aşk, burada sadece romantik bir duygu değil; sanatı, ölümü ve fedakârlığı içine alan bütünsel bir yaşam felsefesidir. Bugünün okuruna da, gerçek aşkın talep edebileceği bedelin yüceliğini ve kırılganlığını hatırlatır.

Bu söz, 'Bülbül ile Gül' öyküsünde bülbülün, bahçesinde kırmızı gül bulamayan genç öğrenciye yardım etmeye karar verdiği sahnede geçer. Bülbül, gülü yaratmak için kalbini dikene batırarak ölümü göze alır. Bu sahne, 1888'de yayımlanan 'Mutlu Prens ve Diğer Öyküler' derlemesinde yer alan bu masalın duygusal ve tematik doruklarından biridir.